Juliana had 'heel eigen spirituele overtuiging'

W. Hudig-Semeijns de Vries van Doesburgh

DI 30 mrt 2004 | .

Prinses Juliana had een "heel eigen spirituele overtuiging'', zei de remonstrantse predikante W. Hudig-Semeijns de Vries van Doesburgh dinsdag in haar preek tijdens de uitvaartdienst voor de overleden prinses. "Deze werd niet ingegeven door kerkelijke dogma's of wetten.''

Vrijheid van godsdienst en verdraagzaamheid was voor Juliana vanzelfsprekend, zei Hudig. Tijdens haar leven maakte ze kennis met christendom, oosterse wijsheid, jodendom, islamitische mystiek en moderne spirituele stromingen. "Ze bleef niet zitten in één heilig huisje maar ging graag op ontdekkingstocht,'' aldus Hudig. "Zij was ervan overtuigd dat vele wegen leiden naar de ene God.''

Dat Juliana in 1998 tijdens de huwelijksviering van prins Maurits en Marilène in weerwil van de rooms-katholieke regels ter communie ging was "niet een gril van een excentrieke oude dame'', zei de predikante. "Communie betekent letterlijke gemeenschap. En gemeenschap tussen mensen van verschillende kerkgenootschappen was haar diepste wens.''

Vrede was voor de prinses een kernwoord in haar leven, zei Hudig. "Het moet over vrede gaan,'' had Juliana tegen de predikante over haar afscheidsdienst gezegd. "Vrede tussen mensen, rassen en volken. En dat mensen niet bang moeten zijn voor de dood.''

Juliana was volgens Hudig "in haar tijd modern'' in haar maatschappelijke en politieke opvattingen. "De bewapeningswedloop tijdens de Koude Oorlog verontrustte haar zeer. Ook besefte zij heel goed dat voor een echte wereldvrede de kloof tussen rijke en arme landen moet worden gedicht en de mensenrechten gerespecteerd.'' De inzet voor wereldvrede werd Juliana's "grootste politieke strijd'', zei Hudig. "Maar deze strijd heeft haar ook veel teleurstellingen gebracht.''

Met een anekdote illustreerde Hudig Juliana's wens om gewoon te zijn. "Achter haar verlangen om gewoon te zijn leefde een oprechte, bescheiden eenvoud'', zei ze. Hudig memoreerde de gewone dingen waar de prinses zo van kon genieten: picknicken met de kinderen, kastanjes zoeken om te poffen, scrabbelen ("vooral als ze won'') en toneelspelen.

Wat Juliana vooral bijzonder maakte, was volgens de predikante haar "warme hart''. Een van de meest indrukwekkende momenten tijdens haar regeerperiode noemde Hudig haar bezoek "met verwaaide haren onder een fladderend sjaaltje en op kaplaarzen'' aan Zeeland tijdens de watersnoodramp in 1953. "Daarin was zij altijd misschien het meest koninklijk in de diepste zin van het woord: werkelijk betrokken bij haar volk in tijden van nood en verdriet.''

Aan het slot van haar preek sprak Hudig de wens uit dat Juliana's "krachtige, optimistische vertrouwen een voorbeeld moge zijn voor ons allen''.

Bron: ANP

Liturgie en de preek bij de uitvaartdienst