| DI 21 mei 05:49 | update 05:49 |  |
|||||
|
||||||
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
 ARTIKEL  Opinie: Scheiding en nietigverklaring in de RK Kerk
 |
|
||||||||||
|
Reacties ( lijst van 1 t/m 15 van de 56 reacties )
04 mei 2013, 19.17 uur
Door: Emilie (84.85.3.xxx) @Chantal Je weet het eigenlijk dus al wel...Voor de kinderen die geboren zijn, heeft de nietigverklaring geen enkele consequentie. Zij zijn en blijven gedoopte katholieken, met alle rechten en plichten die daarbij horen! Goed dat je er toch over nadenkt mee te werken. Heus, ze gaan niet over een nacht ijs bij de kerkelijke Rechtbank en het zou inderdaad heel prettig voor je kunnen zijn om de leugens van jouw ex te kunnen rechtzetten! Heel veel succes. Ik heb een klacht over deze reactie 02 mei 2013, 23.59 uur Door: chantal (94.213.2.xxx) Hallo, ik kom nog eens met een vraagje maar ik denk dat ik het antwoord al weet zo te lezen in het bovenste gedeelte. Als mijn huwelijk met mijn ex man voor nietig wordt verklaard en hij trouwt weer opnieuw, bestaan onze kinderen voor de kerk dan niet meer? Kunnen mijn kinderen dan niet voor de kerk trouwen als ze ouder zijn en zelfs hun kinderen niet laten dopen? Met vriendelijke groeten chantal Ik heb een klacht over deze reactie 20 apr 2013, 23.19 uur Door: chantal (94.213.2.xxx) Bedankt voor de informatie. Ik ga er misschien wel aan meewerken want dan kan ik eerlijk vertellen hoe het huwelijk was.Mijn ex doet niets anders dan liegen (zelfs in de rechtbank en bij de kinderbescherming en dat soort instanties) en daarom is het goed om mijn verhaal te vertellen. Ondanks mijn ellendige scheiding ben ik altijd eerlijk gebleven en daar heb ik tot nu toe enkel voordeel van gehad en mij ex zit verstrikt in een web van leugens want de waarheid hoef je niet te onthouden maar leugens wel. Ik heb een klacht over deze reactie 20 apr 2013, 22.03 uur Door: Emilie (84.85.3.xxx) @Chantal De kerkelijke rechtbank hanteert strenge en duidelijk omschreven regels voor het nietig-verklaren van een huwelijk. Op deze pagina, maar ook op heel veel andere internetsites kunt u daar heel wat over vinden. Dat de kerkelijke rechtbank u een uitnodiging heeft gestuurd voor een gesprek, betekent dat uw ex kennelijk heeft aangegeven dat uw huwelijk voldoet aan de voorwaarden voor een nietigverklaring. Het is nu aan die rechtbank om uit te zoeken of dit terecht is of niet. Dat zij uw mening over e.e.a. willen horen is dus zoals het hoort. Natuurlijk bent u niet verplicht om uw medewerking te verlenen, maar ik vraag mij af waarom u het niet zou doen. Mocht het zo zijn dat er niet aan de voorwaarden van een nietigverklaring kan worden voldaan, bent u degene die dat duidelijk kunt maken. Van die mogelijkheid zou ik zeker gebruik maken. Maar ook als er wel omstandigheden zijn (geweest) die een eventuele nietigverklaring rechtmatig maken, is het verstandig mee te werken. Niet alleen maakt u daarmee de weg vrij voor een nieuw huwelijk voor uw ex, mocht uzelf nog eens een nieuwe partner tegenkomen en in de kerk willen trouwen, heeft u daar ook iets aan. Eerlijkheid is in alle gevallen het beste. U schrijft dat u een ellendige scheiding achter de rug heeft, ik begrijp dat u niet staat te trappelen om uw ex een dienst te bewijzen. Maar sommige zaken dienen op de best mogelijke manier te worden afgehandeld, de kerkelijke rechtbank is daar ook op uit. Mijn advies is dus om wel mee te werken aan de procedure. Sterkte. Ik heb een klacht over deze reactie 20 apr 2013, 17.06 uur Door: Chantal (94.213.2.xxx) Hallo, Ik zit met een paar vraagjes en misschien kan iemand ze voor me beantwoorden. Mijn ex wil ons huwelijk voor nietig laten verklaren omdat hij nu voor de tweede maal in de kerk wil trouwen.Onze verkering was goed en dat heeft 7 jaar geduurd en toen zijn we getrouwd. Na 17 jaar hield het huwelijk op. Nu kreeg ik een brief van het bisdom in utrecht(het kerkelijk gerecht) dat ze met me willen praten over het huwelijk en over het nietig maken van het huwelijk voor de kerk. Ik heb een ellendige scheiding achter de rug met veel rechtbank gezeur en veel getreiter om de kinderen. Ik heb helemaal geen zin eigenlijk om met een consulent te praten van de kerk. Ben ik dat verplicht of kan ik hun melden dat ik hier niet van gediend ben? Moet ik wel heen gaan zodat ze toch mijn verhaal horen? Als ik niet heen ga, word ons huwelijk dan voor nietig verklaard omdat ik niet mee werk? Onze verkering was goed en leuk en er waren geen problemen, volgens mij kan je dit huwelijk niet voor nietig laten verklaren. Groet Chantal Ik heb een klacht over deze reactie 14 apr 2013, 10.58 uur Door: Emilie (84.85.3.xxx) De echtscheidingsproblematiek heeft mij het afgelopen jaar intens bezig gehouden en voor veel verdriet gezorgd. Sinds enkele weken weet ik dat dit allemaal onnodig was... Er zijn oplossingen in bepaalde gevallen, maar helaas weten zelfs veel pastoors dit niet. Mijn verhaal: Ik ben weduwe (al ruim vijf jaar) en was verloofd met een ongelovige man die eerder burgerlijk gehuwd en vervolgens weer gescheiden was. In mijn onwetendheid dacht ik dat het niet zou uitmaken voor de kerk, omdat mijn aanstaande alleen voor de wet gehuwd was geweest. Een bezoek aan de pastoor van mijn parochie leerde mij anders. Niet alleen was een kerkelijk huwelijk absoluut geen optie omdat de kerk 'alle huwelijken als onverbreekbaar ziet'. De woorden van de pastoor luidden: "Er zijn geen A of B huwelijken, alle huwelijken zijn voor de kerk gelijk. Het gevolg van mijn verloving was ook dat ik vanaf dat moment niet meer aan de sacramenten mocht deelnemen. Ik leefde immers samen met een 'getrouwde' man. Een doodzonde. Deze wetenschap heeft mij bijna gek van verdriet gemaakt. Hoe moest ik hiermee omgaan? De relatie verbreken? Ik kon het niet. Uit onverwachte hoek kreeg ik hulp. De vicaris van een bisdom (waar ik niet toe behoor) is een bekende en hij kon mij vertellen dat er in ons geval wel degelijk sprake van een kerkelijk huwelijk kon zijn. Namelijk dankzij het Paulijns of het Petrijns privilege. Deze privileges worden zeer zelden gebruikt en het kost erg veel tijd (en geld) om de kerkelijke rechtbank te overtuigen, maar het was het proberen waard. En nu het blijde nieuws. Enkele weken geleden was ik in Italië, het land waar ik mijn eerste huwelijk sloot en waar mijn eerste echtgenoot begraven is. De pastoor van het dorp, die ik al erg lang ken, wilde weten waarom ik niet deelnam aan de Heilige Communie. Ik heb het hele verhaal uitgelegd. Mijn verbazing was heel groot na zijn antwoord. De Nederlandse procedure vond hij absoluut niet terecht. Zowel het Paulijns als het Petrijns privilege zijn helemaal niet van toepassing op onze situatie en de Kerk maakt wel degelijk verschil tussen een kerkelijk en een slechts burgerlijk gesloten huwelijk. Niet voor niets is het kerkelijk huwelijk een sacrament. Wat betreft de Katholieke kerk heeft het eerste huwelijk nooit bestaan. Om niet te vroeg te juichen hebben wij ons goed geïnformeerd, ook bij de vicaris-generaal van het bisdom in Italië waartoe de parochie van 'onze' pastoor behoort. Hij bleek gelijk te hebben. In Italië kunnen wij per direct (na de normale procedures en een dispensatie (disparitatis cultus) kerkelijk trouwen. Binnenkort is het zover, de uitnodigingen zijn al verzonden en ik leef over een maandje niet meer in zonde. Jammer, dat sommige Nederlandse ambtsdragers 'roomser dan de Paus' schijnen te willen zijn. Ik hoop dat ik met dit persoonlijke verhaal mensen, die zich ook in zo'n situatie bevinden, een hart onder de riem kan steken. Vraag door, vraag verder en praat over het probleem. Mijnheer Pastoor weet ook niet alles! Ik heb een klacht over deze reactie 15 mrt 2013, 13.29 uur Door: Henk C (84.25.162.xxx) Beste allen, Met plezier heb ik hier enkele reacties gelezen. Ik kan hier niet zo diep en filosofisch op ingaan zoals velen hier. Wel wil ik mijn mening over dit onderwerp geven. Ik ben katholiek en ja ik was getrouwd. Ik ben nu sinds enkele jaren gescheiden. Wat moet je als je partner er een buitenechtelijke relatie op na houdt en besluit om met deze man te gaan samenwonen? Wat kan ik daar zelf nog aan redden zoals gezegd wordt? Een oplossing zoeken en verder gaan kun je niet afdwingen en moet van beide partners komen. Wel heb ik moeite nu ermee hoe ik "gezien" wordt door de parochie. Iemand die gescheiden is mag niet ter communie want je bent een grote zondaar. Maar iemand die weleens zinvol geweld heeft gepleegd is een beter mens en mag dit wel? Met name het niet erbij meer horen doet als katholiek het meeste pijn. Dit kwam ondanks aan het licht toen ik met een catechisten opleiding wilde beginnen en een gesprek behoefde met de plaatselijk priester. Van deze kreeg ik te horen dat ik niet het "ideaal" beeld ben voor de R.K. kerk om iemand anders geloofsleer bij te brengen. Ook als vrijwilliger binnen het kerkbestuur was om deze reden geen plaats voor mij. Mijn bericht zal niet veel toevoegen aan deze discussie maar het moet me even van het hart dat ik ontzettend veel moeite heb met dit feit en zo langzamerhand het instituut kerk en geloof van elkaar ga loskoppelen. Groeten Henk Ik heb een klacht over deze reactie 15 mrt 2013, 13.25 uur Door: Henk C (84.25.162.xxx) Beste allen, Met plezier heb ik hier enkele reacties gelezen. Ik kan hier niet zo diep en filosofisch op ingaan zoals velen hier. Wel wil ik mijn mening over dit onderwerp geven. Ik ben katholiek en ja ik was getrouwd. Ik ben nu sinds enkele jaren gescheiden. Wat moet je als je partner er een buitenechtelijke relatie op na houdt en besluit om met deze man te gaan samenwonen? Wat kan ik daar zelf nog aan redden zoals gezegd wordt? Een oplossing zoeken en verder gaan kun je niet afdwingen en moet van beide partners komen. Wel heb ik moeite nu ermee hoe ik "gezien" wordt door de parochie. Iemand die gescheiden is mag niet ter communie want je bent een grote zondaar. Maar iemand die weleens zinvol geweld heeft gepleegd is een beter mens en mag dit wel? Met name het niet erbij meer horen doet als katholiek het meeste pijn. Dit kwam ondanks aan het licht toen ik met een catechisten opleiding wilde beginnen en een gesprek behoefde met de plaatselijk priester. Van deze kreeg ik te horen dat ik niet het "ideaal" beeld ben voor de R.K. kerk om iemand anders geloofsleer bij te brengen. Ook als vrijwilliger binnen het kerkbestuur was om deze reden geen plaats voor mij. Mijn bericht zal niet veel toevoegen aan deze discussie maar het moet me even van het hart dat ik ontzettend veel moeite heb met dit feit en zo langzamerhand het instituut kerk en geloof van elkaar ga loskoppelen. Groeten Henk Ik heb een klacht over deze reactie 12 sep 2012, 21.20 uur Door: Piet Goris Epe (213.10.119.xxx) Aan L.van V. Dank voor de genomen moeite. ///Ik ben afgestudeerd met godsdienstpsychologie als hoofdvak, dus ik weet waar u het over heeft. Mij lijkt dat we het wel eens zijn. Evenwel, ik benader geloof vanuit het den mens ingebakken vermogen waarmee hij/zij wil "Reiken naar het oneindige", dat hem/haar doet zeggen "er moet iets zijn". Daar ligt het autentieke (begin)moment. Dit is meer een verklaring, verantwoording (desnoods achteraf) van het subject dan een beschrijving hoe iemand tot geloof komt, waarvan vele voorbeelden zijn. /// Zoals ik eerder al zei vind ik een forum als dit niet geschikt voor lange betogen; het gaat ook buiten dit eigenlijke onderwwerp. Daarom wou ik er niet verder op in gaan. Wat wel mogelijk zou zijn is gesprekken/discussies aan de hand van het "Boek over Geloof". Dat via de site "Over geloof" maar ik weet niet of men daar zin in heeft. Ik heb een klacht over deze reactie 12 sep 2012, 14.57 uur Door: L. van V. (86.81.198.xxx) @Piet Goris. Indien U me toestaat, zou ik toch het volgende willen opmerken. Geloof op zich - godservaring dan vooral - komt ook niet uit het niets, meen ik toch. Het zijn de medemensen die je met hun geloof/geloven plus het daaraan op een bepaalde manier uitdrukking geven in woorden en gedragingen confronteren, en dat je met verloop van tijd nu eenmaal te waarderen of beoordelen plus te beamen hebt, of af te wijzen. (Je moet kiezen. Doe je anderen na; ga je in hun denken etc. mee - en hoe lang of hoe ver dan; of zoek je verder?) In die worsteling soms op een woestijntocht gelijkend - waarin gehechtheden/afhankelijkheid en sterke verleidingen zeer lang een doorslaggevende rol spelen! - kom je geleidelijk langs uitersten in je denken en gemoed terug in een stabiel midden: tot individuatie, ofwel de vorming van een eigen, authentieke persoonlijkheid, ook inzake geloof en geloven. De rol van anderen moeten we daarom niet onderschatten, maar zeker ook niet te zeer overschatten. Wat anderen denken, zeggen en doen is de spiegel waarin we onze eigen tekorten en onvolkomenheden kunnen ontdekken. De steen des aanstoots ook vooral, in de confrontatie waarmee we onze eigen visie en houding steeds kunnen hernemen, voortdurend bijschaven, en gelijk een bot mes tegen de slijpsteen gehouden langzaam maar zeker 'to the point' of scherpte brengen. Zo bouw je je eigen relatie tot die/dat 'GIJ' (dat je uit het gehoor hebt) op én uit. Het is mooi als je dat geloven met anderen verbaal en anderszins kunt delen, maar per se nodig is het niet. In essentie wordt, ben én blijf je het als geestelijk gezond mens zelf die verantwoordelijk is voor het luisteren naar, plus verbaal en anderszins antwoord geven op wat die/dat 'GIJ' jou laat weten/voelen/ervaren/inzien. Geen enkele persoon of gemeente kan of mag daartussen gaan staan. Niemand moet zich laten overhalen of omkopen! Geloven doe je dus uiteindelijk alleen voor eigen rekening en verantwoording op het moment dat je er de geestelijke rijpheid voor hebt ontwikkeld. Dan ben je als mens op z’n best! Al het andere zijn soms lange, maar meestal weer voorbijgaande tussenfasen in onze psychische en spirituele ontwikkeling. In de dood zullen we pas echt weten of we bij leven dichtbij die/dat 'GIJ' zijn gekomen, als appèl hebben verstaan, en al dan niet via steun vanuit een kerk e.d. op een goede wijze tot expressie hebben gebracht. Helaas is er nog niemand van de dood teruggekomen om ons verslag te doen van het uiteindelijk gewonnen 'weten' omtrent God en onze roeping. Bijna-doodervaringen en mystieke ervaringen, orgasmen e.d. geven ons evenwel een indicatie van hetgeen waarom het in de godservaring in wezen gaat: om liefde met een hoofdletter, dat tot ons volkomen geluk alles omvat en in zich opneemt. Van de levensgang van mensen die bij leven reeds alzijdig transparant zijn geworden voor die goddelijke Liefde, kunnen we dus veel leren over de universele menselijke roeping die geworteld is in ons eigen kern, wezen of zelf. (Denken we maar eens terug aan onze eigen gelovige opa’s en vooral oma’s; niet wat zij allemaal zeiden of bezaten was en is voor ons van belang, maar wat zij waren, en lieten blijken. Dát was/is het stille getuigenis van de ware God in en door mensen. Dát sprak ons aan, omdat het appelleerde aan het beste in ons zelf, dat eveneens goddelijk is maar meestal ondergesneeuwd raakt door onze angsten en druk gedoe tijdens de struggle for life.) Ware pastoraal begint m.i. dus dáár: bij de exploratie van de geestelijke weg die de mens-op-z'n-best bio-psychisch en intellectueel gegaan is, en het zelf afgelegd hebben van zo’n weg. Helaas is dat nog steeds toekomstmuziek voor kerken en hun ambtsdragers. Meestal begint men al te oordelen, spreken en verkondigen nog voor men zelf tot godservaring plus wijsheid - en de bekering die dat van nature met zich moet brengen - gekomen is! Ambtenaren en simpele zielen is dat niet kwalijk te nemen, maar de verantwoordelijke leider(s) zou(den) toch beter moeten weten! De mystieke theologie is al oud, en de psychologie ook al ruim 100 jaar. (Lees William James, Rudolf Otto e.d.) Het wordt tijd voor een synthese, en dus de opdracht: begin, met de Schrift in de hand en elementaire kennis van de ontwikkelingspsychologie in het hoofd, je eigen queeste naar God en het goddelijke, en leer tot op het bot eerlijk, oprecht en scherp in de analyse etc. te zijn! In theorie lijkt dat moeilijk, in werkelijkheid is het een stuk eenvoudiger. Goede, stabiele levensorde, tijd, geduld en onthechting doen op zich al heel veel. “Aan zijn beminde geeft Hij het in de slaap!” zegt Salomon zelfs in psalm 127 vers 2. En zo is het. Veel oudere moeders en oma’s van vroeger ervoeren dat aan den lijve! Ik heb een klacht over deze reactie 12 sep 2012, 11.41 uur Door: Piet Goris Epe (213.10.119.xxx) Aan Nick 16.45 u: Nick, jongen, dat kost je minstens een half uur met je blote benen in het vagevuur. Misschien nog net erboven maar op meer moet je echt niet rekenen. Ik heb een klacht over deze reactie 12 sep 2012, 11.38 uur Door: Piet Goris Epe (213.10.119.xxx) Aan Joke 11 sept. 14.00 u: "Ik en ieder ander mens mag geloven wat we zelf willen." Ik snap wat je bedoelt; 'je gelooft zelf' en ik voeg daaraan toe: 'maar niet alleen'. Geloof is rechtstreeks "ik-Gij & Gij-mij", daar zit helemaal niks tussen; jij kiest en verantwoordt. Daarna komt hoe de 'Gij' Zich laat kennen. Dat verneem je (vooral) van/via anderen, van wie jij zegt dat er wat inzit. Daarom zeg ik 'maar niet alleen' en bedoel dat je je geloof voedt, laat voeden door wat/wie/Wie jou aanspreekt. E.e.a is een beetje kort gezegd maar dit forum leent zich niet voor een lang betoog - vind ik. Ik heb een klacht over deze reactie 11 sep 2012, 16.48 uur Door: Nick (82.156.86.xxx) In een van de laatste meditatiën, wijzigde hij - om zuipschuiten de pas af te snijden - het www in Werk, Woning, Wijf. :-) Ik heb een klacht over deze reactie 11 sep 2012, 16.45 uur Door: Nick (82.156.86.xxx) De onvolprezen orthodox "goedgekeurde" predikant M. van Kooten, heden staande te Eslpeet*, genereerde - niet schiep - in het regionale kerkblad van Montfoort en omliggende universum een serie meditatiën over zondaren en derzelver behandeling tot redding. Thema van de artikelen serie was: WWW. Neen, beminde gelovigen, niet het verderfelijke internet. Edoch: voorziet de ongelovige zondaar van Wijn, Wijf, Werk. In de voetnoot der artikel stond ook nog dat hij zijn tekst leende van een oudvader. Dus, waar is de vrijgezelle 'Judith' die Piet gaat temmen? ( * Navraag laat zien dat in de Elspeter pastorie ook stoelen staan.) Ik heb een klacht over deze reactie 11 sep 2012, 16.04 uur Door: L. van V. (86.81.198.xxx) Aan wie zich blijven verbazen over Piet (Derks, Claassen, Tenhumberg)’s reacties zou ik de serieuze hint willen geven (die mijzelf ook een licht deed opgaan!): lees nog eens wat over het betreffende onderwerp in (het Compendium v.) de Catechismus van de Katholieke Kerk. Dát is Piet’s wereld: het theologisch universum dat hij tracht(te?) te doorgronden, en zich eigen te maken. Als een braaf en volgzaam gelovige identificeert hij zich primair absoluut met het traditionele ambtskerkelijke spreken en theologiseren, dat voor hem 100% sacrosanct, ja goddelijk van herkomst is. Hij beheerst de materie echter duidelijk maar half, en kan bijgevolg zelf nog geen helikopterview realiseren, om van enige afstand e.e.a. goed te kunnen beschouwen en analyseren. Teveel in verwarring gebracht (hier en elders) door mensen die een andere dan het traditionele ambtskerkelijke gezichtspunt kiezen (de eigen waarneming / ervaring, het eigen overwegen en oordelen in voorlopigheid prefererend), dan raakt hij in paniek, en loopt letterlijk leeg van wanhoop en/of gif. We zagen het recentelijk hier weer eens gebeuren. Ik heb daarom al vaker gezegd: deze Piet kan alleen gered worden van zijn wanhoopskramp door de onvoorwaardelijke liefde van één onverstoorbare, concreet tastbare mens van vlees en bloed, die zich niet door Piet laat intimideren of inpakken. Een moderne variant van de Bijbelse Debora of Judith! Oppositionelen die niet voor rede vatbaar blijken, zijn nu eenmaal alleen tot kalmte en distantie te bewegen – zo weet men ook in politiek, bestuur en bedrijfsleven! - door ze ‘aan het werk te zetten’ (geestelijk, emotioneel en fysiek), en dus verantwoordelijkheid te laten dragen. Dat werkt vrijwel altijd! Die situatie kunnen we hem niet bieden, en dus rest ons niets anders dan op enige afstand geduldig, vol hoop en vertrouwen te wachten tot hij de ware bevrijdende liefde ontmoet. Misschien moet iemand hem eens aanmelden bij de kro, voor het programma van Yvon Jaspers. Wedden dat zijn ‘kop’ eraf gaat? Ik heb een klacht over deze reactie Reageren op dit bericht?! |
|||||||||||
|
|||||||||||
