Kerk en Wereld verdient een zelfstandige status

 Mee eens

 Oneens

 Geen mening

14 aug 2012, 11.46 uur
Door: H.Beuker (77.170.167.xxx)
Wie in het Nieuwe Testament de RKK kan vinden heeft meer fantasie dan ik ooit zal krijgen. Het waren allemaal losstaande gemeenten die elkaar,als dat nodig was ondersteunden.Je kunt in de derde brief van Johannes lezen dat er in die tijd al op macht beluste mensen waren.Deze ontwikkeling heeft men niet kunnen keren.Het resultaat is dan ook de RKK en daar wil de scriba van de PKN dan deel van gaan uitmaken. Ik zie hem al met zo,n mooie mijter op z,n hoofd en dat er voor hem wordt geknield als Zijne Heiligheid.De gehele ontwikkeling van deze organisatie die zich RKK noemt is een dwaling van de eerste orde en de Protestante gemeenten zijn een stap in de goede richting terug naar de oorsprong. Een aansluiting bij bovengenoemde organisatie hoe graag sommigen dat ook zouden willen is een terug naar geestelijke tirannie.Er heeft teveel bloed gestroomd in de kerkgeschiedenis.Maarten t Hart schreef een misdadigers organisatie maar ik wil het een beetje nuanceren en zeg een organisatie die een bereidwillig onderdak kan verlenen aan mensen met minder edele bedoelingen.Met machtstrukturen is het altijd oppassen.Ds. Arjan Plaisier overigens veel plezier.
Ik heb een klacht over deze reactie

---

17 jun 2012, 09.39 uur
Door: dgrutzma (86.84.167.xxx)
Piet Halsma (130.89.230.xxx) schrijft op 12 jun 2012, 09.50 uur 'Er is slechts één 'fusie' mogelijk: namelijk de bekering van de PKN en haar leden tot de Rooms-katholieke Kerk. De Katholieke Kerk is de Kerk van Christus. En de Katholieke Kerk is één in geloof. En niet op basis van een consensus of compromis met degenen die van de Kerk zijn uitgegaan en afgeweken ongeveer 400 tot 500 jaar geleden. Plaisier denkt dat de Kerk van Christus een modaliteitengemeenschap is van politieke natuur met onderhandelingen. Dat is een illusie en een valse 'wereldeeenheidskerk'. Uiteraard zijn er wel ex-katholieken en 'katholieke' post-katholieken en pseudokatholieken die een dergelijke heilloze onderneming als 'fusie' willen doordrijven op basis van menselijke illusies en waanideeën.' Dit is de enig juiste positie van de Rooms-katholieke kerk jegens groepen die het bisschopsambt en de eucharistie niet in zichzelf hebben behouden. Een protestant met het geloof als dat van mij is anno 2012 nog steeds op weg naar de hel volgens de RK omdat ik me niet onderwerp aan de paus en de eucharistie verafschuw. De taktiek van Rome is de protestantse kerken innerlijk totaal uit te hollen en te demoraliseren (homohuwelijk, samenwonen, alles van de wereld normaal) om daarna zichzelf als enigste optie van orthodoxie en moraliteit voor te stellen om naar toe te gaan. Gelukkig staan we vlak voor de val van Rome door de Adem van de Heere Jezus Christus !
Ik heb een klacht over deze reactie

---

17 jun 2012, 09.35 uur
Door: Dennis (86.84.167.xxx)
Degenen die het getuigenis dat de paus DE antichrist is niet serieus nemen, raad ik aan om in de kerkgeschiedenis DE ORIGINELE WERKEN en betrouwbare geschiedsschrijvers van de Waldenzen, Hugenoten, Lollards, Whycliff, Tyndale, Huss, de reformatoren, de engelse puriteinen, de schotse covenanters, Edwards, Spurgeon te gaan onderzoeken. Hierbij opmerkende dat heel veel van deze mannen in hun tijd zeer hoogopgeleid waren. En ook opmerkende dat degenen die zichzelf heel wat denken vanwege hun hedendaagse HBO-of WO opleiding en vandaaruit iedere bijbelse stellingname kapotredeneren, ga eerst maar eens je bijbel lezen en ga eerst maar eens tonen dat je ergens voor staat ook al geeft het je geen financieel voordeel.
Ik heb een klacht over deze reactie

---

17 jun 2012, 09.34 uur
Door: Dennis (86.84.167.xxx)
Het feit is dat in de kerkgeschiedenis de Waldenzen, de Hugenoten, de Lollards, Whycliff, Tyndale, Luther, Calvijn, Knox, de andere reformatoren, de engelse puriteinen, de schotse covenanters, Edwards, Spurgeon en belijdenisgeschriften als de Westminster Standards en de Baptist Confession van 1689 HEEL ERG DUIDELIJK de paus in Rome hebben aangewezen als DE antichrist, ergo de kerk van Rome als de kerk van DE antichrist. Dit hebben zij gedaan op basis van de Heilige Schrift en de exacte vervulling van de profetieen over DE antichrist die zij zagen in de paus en zijn kerk. Dit is ook wat ik als christen geloof. Hetgeen Scriba Plaisier namens zijn moderamen, namens de PKN synode, names de PKN classis, namens de PKN kerkenraden, namens de PKN dominees, namens de PKN gelovigen publiekelijk hier belijdt, is 1000000000% tegengesteld aan het protestants getuigenis uit de kerkgeschiedenis WAT LUID EN DUIDELIJK heeft laten horen dat er na de Reformatie in eeuwigheid geen enkele eenheid met de kerk Rome meer kan zijn voor Gods Volk. Openbaring 18v4.
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 21.55 uur
Door: Jan (83.83.199.xxx)
Omdat het m.i. een bijdrage levert - aan daden overigens, niet aan woorden : dit wellicht vroegtijdig "In memoriam" is zelfs voor bevindelijken - maar nu in praktijk : Sola Praxis - wat te leren. .. Voor de mens waarvan ik kon houden: Jan van Kilsdonk, 19 maart 1917 – 1 juli 2008, ... In Pater Jan van Kilsdonk (* 1917) mogen we een pastor gedenken, die dag in dag uit een herder was omdat de Geest, zoals hij het zelf formuleert, ‘zijn ogen God deed zien in mensen zelf; de Verborgene en Levende in stervelingen’. In goede en kwade dagen heeft hij deze herderlijke last in de kerk en de wereld willen dragen. Hoe sterk ook persoonlijk gekleurd, zijn toewijding is velen tot zegen geweest. Als jezuïet is hij in het volbrengen van zijn zending ‘priester van Amsterdam’ geworden. Een groot aantal mannen en vrouwen heeft dat na zijn sterven (+ 2008) op allerlei wijzen laten blijken. Hoevelen van hen kregen na een avondlijk gesprek de volgende dag nog een brief van hem met een korte overdenking daarover! Gedurende vele jaren lag de nadruk op individuele pastorale contacten, met name ook onder hen, die niet anders kunnen dan liefde te tonen voor anderen van hun eigen geslacht. Dat bracht hem vaak aan het ziekbed van aids patiënten. Het leidde hem er tevens toe een trooster te worden voor partners, nabestaanden en ouders. Hij beleefde telkens opnieuw een diepe eerbied, als voor een oorspronkelijke schepping van God, voor de ‘majesteit’ van degene, die dwaalt op die geheimzinnige strook tussen leven en dood. Op dat moment ervaart hij deze mens als oneindig groter dan zich zelf: warme eerbied, zachte tederheid, nooit verwijzen naar ongevraagde statements. ‘Om aan vergankelijkheid en kwetsbaarheid de voltage van eeuwigheid te geven geldt voor zulk een gebaar als volstrekte voorwaarde, dat er vrijheid en spontaniteit is, net als bij kunst en schoonheid’. Hierop sterk en wellicht wat te eenzijdig de nadruk leggend, groeide er in zijn leven haast vanzelfsprekend een veld van spanning met sociale en institutionele dimensies vastzittend aan vormen, waarin mensen samenleven: in onze orde en provincie, in de kerk als instituut, in het volgen van leiding en het onderhouden van wijsheid en respect. Dat zijn dan ook onderdelen van zijn leven waarin het tot duidelijke conflicten is gekomen. Hij heeft er onder moeten lijden. De diepe eerbied voor de ‘majesteit’ van de menselijke persoon werkte bij hem wellicht ook als een schild tegen de noodzaak om je in te laten met de intermenselijke spanningen, die nu eenmaal deel zijn van de noodzaak dat mensen het met elkaar moeten vinden, en met de opdracht daarvan ‘communio-gemeenschap’ te maken. Is dat ook niet een deel van het leven van onze Heer? Toch mag gezegd worden: naar vermogen is Jan van Kilsdonk altijd trouw gebleven aan het oorspronkelijke visioen, de ‘oer-roeping’, als leidraad bij alles wat hij als jezuïet, priester en pastor te doen kreeg. Zowel deze oer-roeping als die nadruk op het persoonlijke zitten diep geworteld in zijn leven. Middelste van drie jongens in een door en door katholiek gezin, met een patriarchale maar authentiek menselijke vader, verloor hij zijn sterk sociaal en literair gevoelige moeder op tienjarige leeftijd. Vanaf zijn 11e jaar verbleef hij op het internaat van het gymnasium van de Witte Paters in Sterksel (N.B.). Hij las er ‘met ontroering’ zoals hij aangeeft, het Latijnse Missale Romanum. In de hogere klassen werd hij geabsorbeerd door de ‘schone letteren’ van Nederlandse dichters en schrijvers uit de Franse literatuur. Oorspronkelijk wilde hij monnik worden. Als gevolg van het lezen van literatuurbesprekingen in de Boekenschouw, geschreven door Pater Jan van Heuchten s.j., startte hij toen reeds een later diep bewonderend contact met deze voorganger als moderator van de studenten in Amsterdam. Het werd een intrede bij de Jezuïeten in Grave (N.B.) (1934). Na een extra jaar op het Ruusbroec genootschap in Antwerpen, - gevoeligheid voor de mystieke stroom van het geloof -, volgde filosofie (1938-1941), surveillance, en theologie ‘op vele plaatsen in verspreiding’: Born (L), Heerlen, Maastricht. Met weinig feeling voor de nogal abstracte benadering van filosofie en theologie hebben de sterk wisselende leefomstandigheden hem ruimte gegeven om zijn eigen persoonlijk geaardheid verder te ontwikkelen. Tot priester gewijd in 1945 neemt hij zelf initiatief tot direct sociaal en pastoraal werk onder politieke delinquenten en teruggekeerde ss-ers, de marginalen van toen. Verworven inzicht vanuit die tijd: ‘Schuldige mensen zijn nooit te bekeren door te beschuldigen. Alleen door ze te eerbiedigen’. Van 1947 – 1959 is hij een doordenkende leraar godsdienst en congregatiedirecteur op het Ignatius College, de aanvang van zijn levenslang verblijf in Amsterdam. Dan neemt bij hem ook de wetenschappelijke verdieping in kennis van de Bijbel en de theologie een aanvang welke tot aan zijn dood met hem verbonden blijft. Moderator van St.Thomas Aquinas (1960-1972), teamlid studenten-pastores van de Studenten-ecclesia (1966-1982). Ook toen al werd hij vaak gevraagd voor recollecties, retraites voor priesters en bisdom-seminaries, voor theologische cursussen. Zijn rede in 1962 voor de St. Adelbertvereniging Rotterdam, waarin hij opriep tot loyale oppositie, is een bekend voorbeeld van hoe hij zich met zijn eigen gegroeide inspiratie meende te moeten opstellen in de Nederlandse katholieke gemeenschap. Er lopen in Nederland en wellicht ook elders mensen rond die teren op iets wat hij ooit met hen gedeeld heeft. Ze teren op iets waarmee hij hen heeft aangezien en heeft bemind. Hij hield van mensen. Op een niet argeloze maar misschien wel wat overrompelende manier. Dan ging hij lijken op de Trefi-fontein in Rome, gereed om de glinsterende muntjes van hun verhaal, van hun sores, van hun eenzaamheid of ook van hun diepere verlangen, op te vangen. Opdat deze, langs zijn priesterlijke verbondenheid met de Eeuwige, aangeraakt zouden worden door de voltage van de eeuwigheid..... Wie wordt ontmaskerd wordt gevonden, en zal leven. Delf mijn gezicht op, maak mij mooi!...
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 18.47 uur
Door: adg (82.168.182.xxx)
@lgl; '...De 'kerken' zijn nog aan de leer van karma en reïncarnatie niet toegekomen....'. Ik zou ook niet weten waarom dat zou moeten. Je zegt: '...de mens ontwikkeld zich..'. Ik vraag me af of dat zo is; een mens wordt nog steeds geboren, leeft en op bestemde tijde overlijdt hij/zij. En in ons leven hebben we, indien we dat geloven en willen aannemen, Christus nodig. Dat is al eeuwen onveranderd; er is geen verschil met vroeger. Het liegen, bedriegen, moorden etc is alle eeuwen onveranderd als gevolg van egoisme en macht; alleen God is onveranderlijk. Als je met 'karma' bedoeld dat alles wat je doet een gevolg zal hebben, kan ik daar Bijbels gezien alleen mee instemmen dat heel onze handel en wandel op de oordeelsdag zal worden beoordeeld. Als je met reïncarnatie de hindoeïstische en/of boeddhistiesche manier bedoeld, werp ik die verre van mij. Terugkomen op aarde op een 'steeds betere' manier is niet Bijbels. Wederomgeboren is dat wel, maar dat is geestelijk. En dat lijdt tot het eeuwige leven. Karma en reïncarnatie is menselijk handelen en drijft op zelfverlossing. Wie dat gelooft heeft Christus niet nodig, en kan zo nooit met God in het reine komen.....
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 17.46 uur
Door: lgl (178.119.169.xxx)
@adg: Als je bij het thema van Ds Plaisier wilt houden, geef ik u volledig gelijk. Een fusie van twee halve waarheden is daarom nog geen volledige waarheid. Het mensdom ontwikkelt zich steeds verder. Na de menswording van Christus volgt stilaan de christenwording van de mens, lees ik bij Dr Frieling. Maar dat is een langetermijn proces. Daarvoor zijn talloze aardelevens nodig. De 'kerken' zijn nog aan de leer van karma en reïncarnatie niet toegekomen.
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 16.59 uur
Door: a.t. (84.84.125.xxx)
Over Rome en Reformatie? " Wij zijn de kinderen uit de echtscheiding!" Zo zei het mijn prof. destijds in Brussel, ook predikant in Antwerpen. Willem Hermanus Beekenkamp ( Zie Biogafisch Lexicon voor de geschiedenis van het Nederlands protestantisme) Wij zijn geen direct betrokkenen in dit (historische,ten overvloede ) conflict. Wij kunnen dat nu alleen maar bestuderen en op zoek gaan naar de wortels van dit conflict en daarover met elkaar in gesprek gaan. De aflaten? Sacrament? Ambt?
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 16.55 uur
Door: Erasmus (77.248.198.xxx)
De heer Plaisier zou een goed scenarioschrijver zijn voor het surrealistisch theater van de lach. In feite is de PKN dat ook al. Nu het water de PKN aan de lippen staat, klopt men weer aan bij de moederkerk. Als g'in nood gezeten, geen uitkomst ziet, wil dan niet vergeten, god geeft geen krediet.
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 13.50 uur
Door: marten (90.13.222.xxx)
Inderdaad, en eea dan maar onder het tapijt wegmoffelen.
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 11.19 uur
Door: Erasmus (77.248.198.xxx)
Wat een humor. Wat zegt de Heidelbergse Catechismus over den Paapsche Mis: dat het vervloekte afgoderij is. Nou, gezellig aan tafel samen!
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 10.53 uur
Door: P.Strootman (81.206.26.xxx)
Waar in de Bijbel kunnen we lezen, dat God er een Kerk op nahoudt? Nergens!Waar gaat het dan over?Over puur menselijke organisaties, waarmee de Godheid niets van doen heeft. Hij heeft er dan ook nóóit belijdenisgeschriften, of regels voor gegeven. Allemaal menselijke verzinsels. En ook geen enkel ritueel. Paulus, de apostel der heidenen leert dan ook niet één ritueel in zijn Evangelie, want ook de waterdoop ging bij hem de 'prullebak'in, hij heeft immers geen enkele heilsbetekenis.Ieder mens is geroepen om zijn eigen Heil te bewerkstelligen, want Gods Geest wóónt in ieder mens!
Ik heb een klacht over deze reactie

---

16 jun 2012, 10.14 uur
Door: adg (82.168.182.xxx)
@LGL; ik heb bij voorbaat al een gezonde dosis wantrouwen als ik iets lees in de trant van 'religieuse vernieuwing'. Want 99 van de 100 keren is dat verder wegkomen van Christus. Dan bekijk ik eerst liever de schrifen als de nobele bereeers (Handelingen 17:11). En vaak zitten we in onze kerken volgens een vast patroon waar we niet graag van afwijken. Het is voor sommigen ook lastig om eens objectief je eigen standpunten en geloofsrichting te bekijken. Ik heb ook helemaal geen moeite als men bepaalde zaken bekritiseerd mbt je kerk. Maar kritiek moet wel gaan over de leer van de kerk i.c.m. Gods Woord. En het is wel eens jammer dat er velen zijn die niet tegen kritiek kunnen (zowel van rkk-zijde als van protestantse zijde). Alsof je Zijn Kerk bekritiseerd en dus Hem verwerpt. Dan sluit je jezelf zo op en mag je nooit enige kritiek hebben. Paulus bekritiseerde op een gegeven moment over een bepaald onderwerp Petrus. Petrus zou in zo'n (opgesloten) situatie dan hebben kunnen zeggen: zeg Paulus, wil je wel eens gauw ophouden met mij te bekritiseren; ik heb nota bene met Jezus rondgelopen; jij hebt Hem vervolgt; ik weet het toch wel beter, hè. Het zal ook later, als we voor Zijn Troon staan, niet gaan over: ben je exact volgens de pkn of rkk manier Mijn Weg gegaan of: ken je Christus als Borg en Zaligmaker. Heb je daarvoor gestreden of voor een 'vergankelijke' kerk(-richting). Heb je Mijn Waarheid nagestreeft. Heb je onderling liefde gehad. Toenadering tussen pkn en rkk moet wel mogelijk zijn, maar dan wel met Zijn Waarheid en niet volgens de eigen waarheden. Want op beide kanten (ja ja) is wat op te merken, want geen van beide kanten wil toegeven.....
Ik heb een klacht over deze reactie

---

15 jun 2012, 21.46 uur
Door: a.t. (84.84.125.xxx)
Lastig als je in een onderwerp zit te stoppen? Nu was ik wel weer even bezig vandaag? Als we het nu eens zo deden? L(eo) van V (ictor) schrijft een stukje over de apostolische successie, Thom een stukje over de betekenis van de handoplegging, Evert een stukje over de ruah en dat ook in de samenstellingen, Nick wat over de pneuma agios. Dan ADG die toch een Calvinist is(?) een stukje over Geest en Calvijn. Lutheranen hebben we hier niet dan vraagt iemand Arjan of Karel een stukje te produceren over Luther en ´Heilige Geist´. Arjan moet in ieder geval mee doen want hij zet ons nu vreselijk onder tijdsdruk....O, Piet, moet ook wat te doen hebben? Piet krijgt Thomas van Aquino! Daarbij een stukje over de relatie tussen het magisterium en de sensus fidelium? Oh, de Pastoor, vergat ik bijna, Augustinus of Cyprianus of het Schisma? Marten? Die schrijft wat over F.D. Maurice...? Ben ik er nu?
Ik heb een klacht over deze reactie

---

15 jun 2012, 21.31 uur
Door: LGL (178.119.165.xxx)
@ADG: Dat beeld van het haardvuur vind ik formidabel. Maar u begrijpt mij niet juist als zou ik voor individualisme pleiten. Christus werkt via de medemens. Maar eens zullen we Hem in onszelf ontdekken. Het zou ons te ver leiden om dit bij Johannes en de Paulusbrieven aan te tonen, zoals ik het bij R.Frieling onlangs las. Het dispuut van Maarten Luther en Zwingli leert ons ook veel over de Eucharistie en de werking ervan in ons. De Beweging tot Religieuse Vernieuwing kunt u op het internet traceren met "De Christengemeenschap"; ook in verschillenede talen.
Ik heb een klacht over deze reactie

---